“เรียนจบทำงานเป็นเซลส์แมน โดยอาชีพต้องเปลี่ยนการแต่งตัวใส่เสื้อเชิ้ตผูกเนกไท แต่หลังเปลี่ยนทำงานข่าวการแต่งตัวเปลี่ยนจากการผูกเนกไท เป็นใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวแขนสั้นธรรมดา ทำอยู่ไม่นานมาเริ่มทำข่าวโทรทัศน์ เห็นมาตรฐานตามสื่อทั่วไปใส่สูทผูกเนกไท มองว่าไม่สอดคล้องไม่เหมาะสมกับอากาศเมืองไทย ยิ่งอยู่กลางแจ้งไม่เข้าใจว่าอยู่ได้อย่างไร จึงมาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้งตัดสินใจใส่เสื้อผ้าไหม”

คุณอ๋อยยอมรับว่าการตัดสินใจของตนนั้น ต้องขอชื่นชมความกล้าหาญของผู้ใหญ่ที่มีบทบาททางสังคม โดยเฉพาะนักการเมือง นักวิชาการ ที่กล้าฝ่ากระแสวัฒนธรรมตะวันตก ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีในสังคมไทย บุคคลเหล่านี้ใส่เสื้อผ้าไหม ทำให้มีความหึกเหิม มั่นใจ ใส่ผ้าไหมไม่ผิดกฎหมาย ตำรวจไม่จับ สามารถเข้าได้ทุกที่ ประชุม พบผู้ใหญ่ ซึ่งเดิมถูกปลูกฝังต้องใส่สูทผูกเนกไท ถือเป็นความเชื่อทางไสยศาสตร์ที่งมงาย เมื่อเห็นตัวอย่างที่ดี เหมือนเห็นลมหายใจของผ้าไทยที่จะตายมิตายแหล่กลับฟื้นขึ้นมา จึงอยากเป็น หนึ่งในออกซิเจนช่วยต่อลมหายใจให้ผ้าไหมมีชีวิตอยู่คู่สังคมไทย แต่จะนานแค่ไหนอยู่ที่คนไทย และรัฐบาลต้องมีนโยบายมาเป็นตัวขับเคลื่อน

“ซื้อเสื้อผ้าไหมครั้งแรกในห้างสรรพสินค้า 2 ตัว เป็นเสื้อคอเชิ้ตราคาไม่แพงมาก พอใส่ตอบสนองความต้องการได้ ใส่สลับกับการใส่เสื้อเชิ้ตผูกไท จนเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าไหมอย่างเดียวเวลาจัดรายการ ต่อเนื่องมา 5 ปีแล้ว ภูมิใจที่ใส่สินค้าโอทอป หลังใส่ออกรายการมีผู้ใหญ่เห็นจึงอยากส่งเสริม เสนอตัวเข้ามาสนับสนุนอย่างจริงจัง ไม่ใช่เพียงลมปาก”

คุณอ๋อยบอกว่าปัจจุบันนี้ไม่มีใครมาช่วยสนับสนุนแล้ว อาจเป็นเพราะภาวะเศรษฐกิจ ตอนนี้ที่คิดอยู่อยากให้รัฐบาลทำเสื้อผ้าไหมเอื้ออาทรสำหรับพิธีกร ผู้ประกาศข่าว ทั้งหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ เพราะอย่างน้อยบุคคลเหล่านี้ออกสื่ออยู่ประจำ จะช่วยในเรื่องการเผยแพร่ผ้าไทยให้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง เพื่อเป็นการประกาศแสนยานุภาพความเป็นไทยให้โลกได้รู้
ส่วนใหญ่คุณอ๋อยใส่ผ้าไหมเวลาจัดรายการในสตูดิโอ ใส่ไปงานที่เป็นวิทยากร พิธีกรนอกสถานที่ และงานที่ออกสื่อทั่วไป ใส่แล้วมีความรู้สึกภาคภูมิใจ รู้สึกดีๆ โดยเฉพาะเวลาเดินทางไปต่างประเทศ คนต่างชาติเห็น รู้สึกทึ่ง อึ้งกับความสวยงามของผ้าไทย และการออกแบบของคนไทย จึงอยากให้รัฐบาลประกาศวันผ้าไทย เพื่อต่อลมหายใจให้ชีวิตคนชนบท และจิตวิญญาณของคนไทย.